Ferðasögur
Rebekka upplifði margt skemmtilegt í Madrid
Rebekka er fimmtán ára stúlka sem varð fyrir því óláni að keyrt var á hana á Vesturlandsveginum í nóvember 2002. Hún hlaut heilaskaða og hefur skerta hreyfigetu og skert skammtímaminni. Það var ekki auðvelt að finna draumaferð fyrir Rebekku því hún vill helst vera heima í tölvunni. Það er hins vegar mjög mikilvægt að hún upplifi fjölbreytileika lífsins og fái þá örvun sem það gefur. Þessi ferð var sambland af menningar- og skemmtiferð.
Við lögðum af stað 26. júní. Flugið var seinnipart dags og fengum við bílaleigubíl á flugvellinum. Það gekk furðuvel að komast inn í miðborg Madrid en heldur erfiðara var að finna hótelið sem var í þröngri hliðargötu í miðborginni. Daginn eftir skoðuðum við konungshöllina. Við keyptum miða í leiðsagnartúr á ensku um höllina og fengum góða þjónustu. Aðgengi fyrir hjólastóla er fyrir hendi en við þurftum og fengum fylgd til að komast í lyftu upp á aðra hæð hallarinnar sem átti að skoða. Það kom okkur á óvart að það voru ítalskir arkitektar og listamenn sem aðallega höfðu hannað og skreytt höllina. Í höllinni er mikið safn listaverka, bæði skreyti- og nytjalist og við fræddumst heilmikið um þróun í menningu, listum og pólitík. Seinnipartinn fórum við svo í skoðunarferð um Madrid í rútu sem endaði við frægasta nautaatshring spánverja „Plaza de Toros”, þar sem við horfðum á nautaat. Nautaatið stóð í tvo tíma, en við vorum mætt klukkutíma fyrr. Við sátum í skugganum en samt var hitinn og mollan næstum yfirþyrmandi og blævængurinn sem ég hafði keypt til mynja kom að góðum notum. Nautaatið kom nokkuð á óvart, það er alls ekki einn nautabani að fást við nautið, heldur heilt lið manna svo nautið á aldrei möguleika þrátt fyrir hetjulega baráttu. Eftir nautaatið borðuðum við á „Plaza de Mayor”, sem er stærsta torg Madrid. Torgið er eins og húsagarður með fjölda útiveitingahúsa. Frábært að borða þarna úti, í stofuhita með stjörnubjartan himinn yfir.
Daginn eftir var stefnan tekin á Warner Bros skemmtigarð í útjaðri Madrid, u.þ.b. klukkutíma keyrsla frá miðborginni. Þetta var fjögurra þema garður og við byrjuðum á teiknimyndaþema. Þar fórum við í tvö tæki en Rebekku fannst þetta þema heldur barnalegt fyrir sig. Næst fórum við í gamla vestrið. Þar fórum við í bátabraut með með tveim löngum og bröttum brekkum og fór báturinn afturábak niður þá fyrri en steyptist áfram niður þá seinni. Við blotnuðum hressilega sem var bara þægilegt í öllum þessum hita. Þar næst fór Rebekka í rússíbana með pabba því mamma fær hausverk af rússíbönum. Svo var aftur farið í bátarennibraut og í þetta skiptið var ekki þurr þráður á okkur þegar við komum í land. Rebekka vildi fara aftur og fékk það. Síðan fór pabbi með Rebekku í tvo rússíbana, Súperman og Batman. Batman brautin var þannig að maður maður hékk í loftinu og fæturnir dingluðu meðan fólk snérist í hringi um brautina samtímis því að það þeyttist áfram eftir henni. Súperman brautin var hins vegar með vögnum sem þeyttust upp og niður snarbrattar brekkurnar. Þegar hér var komið sögu var klukkan farin að ganga sex og Rebekka sýnilega orðin mjög þreytt þó hún viðurkenni aldrei þreytu ef hún er spurð. Um kvöldið borðuðum við á útiveitingahúsi fyrir framan konungshöllina.
Næsta dag fórum við í listasafnið „El Prado”. Það er mjög frægt safn með mörgum klassískum listaverkum, en Rebekka hafði bara þolinmæði í fyrstu hæðina. Þennan dag fengum við okkur „siesta” að spönskum sið og fórum svo á flamenco-show á Corral de la Morreria og borðuðum kvöldverð á sama stað. Þetta er lítill veitingastaður en mjög kraftmikið flamenco-show, sem Rebekka sýndi mikinn áhuga. Staðurinn státaði líka af fjölda frægs fólks sem hafði komið þangað, og héngu myndir af þeim uppi á vegg.
Á miðvikudag fórum við í dýragarð og leigðum þar fjögurra manna golfbíl með blæju og keyrðum um garðinn í tvo klukkutíma. Þetta var góð hugmynd því úti var steikjandi sól og hiti og við hefðum ekki séð mikið af garðinum ef við hefðum farið gangandi. Á eftir horfðum við á höfrunga sýna listir sýnar. Það var frábær sýning sem jafnaðist fyllilega á við sýningu í Seaworld sem við sáum fyrir nokkrum árum. Um kvöldið fórum við í „La Opera” og horfðum á sýningu hjá Parísarballettinum sem hét smaragðar, rúbínar og demantar. Þar lentum við í smávandræðum því John hafði verið sagt að einu sætin sem væru aðgengileg fyrir hjólastóla væru bestu sætin í húsinu. Þegar við mættum hins vegar á staðinn sögðu dyraverðirnir að það væri ómögulegt að komast þangað í hjólastól. Það varð heilmikil rekistefna sem endaði með því að náð var í stúlku sem talaði ensku. Þau vildu láta okkur fá ódýrari sæti, sem þau sögðu að væru aðgengilegri fyrir hjólastóla, en þegar við spurðum hvort við fengjum mismuninn endurgreiddan virtist það ekki vera hægt, því þegar dyravörðurinn kom til baka var okkur fylgt til sætanna sem við höfðum keypt. Við þurftum að skilja hjólastólinn eftir töluvert frá og Rebekka staulaðist hægt með okkar stuðningi í sætið. Sýningin var frábær en höfðaði ekki eins mikið til Rebekku og flamencoið.
Á fimmtudag keyrðum við til Toledo sem er forn höfuðborg Spánar. Philip konungur II flutti þaðan til Madrid 1561, vegna þess að honum þótti orðið of þröngt um sig og lítill möguleiki á að byggja meira í Toledo. Við skoðuðum frábært safn í Toledo „San Marco Museum”. Þemað í safninu var kallað „Keys to Toledo”. Safnið var mjög fræðandi og sérlega listrænt, þar sem margt af því sem sést á listasýningum nútímalistamanna var þarna nýtt til að gera söguna sem safnið hafði að segja áhugaverða og lifandi. Toledo er mjög sérstök borg sem gaman er að skoða.
Síðasta daginn í Madrid löbbuðum við um miðborgina og skoðuðum m. a. nútímalistasafn sem kennt er við Soffíu drottningu. Ferðin var í heild ánægjuleg og örvandi fyrir Rebekku. Við þökkum Vildarbarnaklúbbnum kærlega fyrir okkur.
